خونه‌ای از ستاره ها ...

امشب  می‌خوام   بگم   برات ،  از   خونه‌ی   پر  ستاره                                          

                                           وقتی   بهش   فک   می‌کنم ،  بارون  چشمام  می‌باره

یکی   از   اون   ستاره‌ها   ،   عطر   گل   یاس   می‌داد                                          

                                           بــهترین   زن‌هــا   کیــه؟   فــاطمه   رو   یــادت   میـــاد؟

مرد   خونه   یه   مردی   بود  ،   که   مـولای  مـردا  اونه                                          

                                           بــدون   اون   مـردونـگی  ،   بــدون   مـعنـی   مـی‌مـونه

مثـل  دو  تــا  دسـته‌ی گـل ، دو  تــا  پـسر  داشتن اونــا                                          

                                           دو تــا   گــل   ســرسبد   و ،   ســــرور   کــلّ   جــــوونــا

پیغمبــر خــدام  اگــه ، می‌خــواس بــره تــو ایــن خــونــه                                          

                                           اجــازه می‌گـــرف، می‌گـــفت : وظیفـــه‌ی یــه مهمــونــه

مســکین بیــاد، یتیم بیــاد، اسیــر بیــاد، هــر کــی بیـاد                                          

                                           حــاجتــشــون رو مــی‌دونــم، اهــل خــونـه حتما می‌داد

پیغمبــر خــدا   کـــه  رفــت ،  تنهـــا  شــدن  ستــاره‌هــا                                          

                                           میـــون    ملـتی    عجـیب   ،    میـــون    سنگــواره‌هــا

زود  یــادشــون  رفــت  کــه  یــــاس ،  یـــادگــار  پیمبــره                                          

                                           هـــر کــی با اون بــدی کنــه ، خـشم خــدا رو مــی‌خــره

اون  دری  کــــه  پیـــامبـــر ،  بــاز  مــی‌کنــه  بــا  اجــازه                                          

                                           پشــت درش شیطــون میـــاد، یه تــلّ هیــزم می‌ســازه

یــاس هـم مـی‌ره پیش بـابـاش، تنها می‌شه مـرد خونه                                          

                                           میـــون  اون  هـــمه  بـــدی ،  تنهـــای  تنهـــا  می‌مــونه

می‌ســازه دریــا تــوی چــاه ، دریــایــی از تنهـایی‌هـاش                                          

                                           می‌نــاله  از  زمــونه و ، نــــامــردی‌هــاش و بــدی‌هــاش

غـریب‌تــر   از   مــولای   مــا ،  فـقط  خـــــود  مــولامـونه                                          

                                           هـــر کــی شــنیده مــی‌دونه، غمـش دلـو مــی‌سـوزونه

یــه  روز  ســحر  شنیده  شـد ،  که  داد  زدن  آسـمونــا                                          

                                           کـه  بـو‌تـراب  کشته  شـده ،  خـراب  شده  رکـن  هُـدی

امـــا   یکــی   نبــود   بـگـه ،   گنــاه   ایــن  مـــرد  چیه؟                                          

                                           می‌گم : علی مرد خداست، می‌گن : علی؟ علی کیه؟

مولای مـــا رفـــت و بـــازم ، دســــته گـــلا تنهـــا شـــدن                                          

                                           یتیمــــای  کــــوفه  هــمه،  دوبــــاره  بی بـــابـــا  شــدن

یــکی  از  اون  دســته  گــلا، کـه بــوی پیغمبــرو داشــت                                          

                                           پـــا جـــای پـــای پـــدرش ، مـــولای مــردا مــی‌گــذاشت

یــه عـــده نـــامرد دیگـــه ، پشــت یــه زن قــایــم شــدن                                          

                                           زهــــر دادن بــــه دستــه گــــل، جنــازه‌شــو سنــگ زدن

اون یــــکی دسته گــــل اومــد، تنهــای تنهــا شــده بــود                                          

                                           از اون ستــاره‌هــا کــسی ، غیـر خــودش نمــونــده بــود

مــونــده  تــوی  دنیــا فقــط ، یــه خــواهــر مــهربــونــش                                          

                                           یک  دادش  بــاغیرتش ،  که  جون  می‌کرد  به  قربونش

همــون  بــدا  بــازم  بــودن  ،  همــون  بــدای  بــی‌حیــا                                          

                                           اون  آدمــای  بی‌وفــا ، نــه دینــی  داشتــن ،  نــه  خــدا

گفــت بهــشون : حـدّ اقــل ، دیــن نداریــن، مـرد باشین                                          

                                           حیـــا  کنـین  تشنــه‌مــونــه ، یــه ذره آب بــه مــا بـــدین

گــوش اونــا کــر شــده بــود ، حــرف حقــو نمی‌شنیــدن                                          

                                           چشمــاشــونــو بستــه بــودن، هیچ چیزی رو نمی‌دیدن

آب نــدادن  بــه دستــه گــل ، کــشتنش و ســر بــریــدن                                          

                                           دســت بــه یکی کــردن اونــا، خــورشیـدو پایین کشیدن

امــا  بــازم  یکی  نبــود ،  بگــــه  گنــــاهشــون  چیـــه؟                                          

                                           عــلی کیــه؟ زهــرا کیــه؟ حــسن کیـه؟ حــسین کیـــه؟

 

 

انّ الله و ملائکته یصلّون علی النّبی. یا ایّها الّذین آمنو صلّوا علیه و سلّموا تسلیما.

درود خدا بر پیامبر رحمت و خاندان پاکش و لعن و نفرین ابدی بر دشمنان‌شان.

التماس دعا

 

عید غدیر

بــه  نــام حـضرت حـق، شـاه مــطلق              خــدای   عـدل  و داد و رحـمت و حــق

خـــداونـــد     تبـــارک   و   تــعـــالـــی              کـریـم    و   دسـتگـیر   و  حـیّ  و  والا

خـــداونــدا    تــویی   درمــــان   دردم              تـویی   گـرمـیّ  ایـن  افــکــار  ســردم

پنــاه  مــن   تـویـی  در  بـی  پنـاهـی              زبـانـم    را   روان   گـردان  ،   الــــهی

بــه  نــام   حـضرت  یـاسـین ،  محمـد              رســول   مـصـطفی ،  طـاهـای  احمد

رســول   رحـمت  و  عـشق  و تـــولّی              صـفــات    حـضـرت   حــق   را   تجــلّا

محمــد     رحـمـةٌ لـلعـالـمـین    است              کـلیم    و   همـدم   روح‌الامـین  است

محمـد    مـرکز   پـرگـار  عـشق  است              صـراحت خـانه    اسـرار  عـشق  است

محمد شاهراه عشق و مستی است              دلیل  و شــاهکار خلق  هستی است

محــمد     را    اگــر   احــمد   بخــوانم              همــان بهتــر کــه مــن خــاموش مانم

بیــا   رو   ســوی   نخلستان   بگردان              حــریم     غــربت     مــولای    مــردان

علی  آن  شـاه  مــردان ،  شیر  یزدان              ســپهر   بیکــران   عشق    و    ایمان

عـلمـدار       فتـوت     ،      رادمــردی              یـل      پیـروزمـند       هــر       نبـردی

امام     عـارفان   ،     معنای    عرفـان              تمـام    دردها    را    هست   درمـــان

علی  شیواترین  گفتـار  عشق  است              یقین  ثابت‌ترین  در  کار  عشق  است

گـهی      دروازه       خـیبر       فــرازد              بـه   دوشش   گـه   یتیمی   می‌نـوازد

علی    تنهـاترین    سـردار    دنیـاست              ز شور  اشک  او، چاهی  چو دریاست

علی  اکمال  دین،  اتمام  شرع  است              علی  معیار  و  فرق  اصل و فــرع است

غدیر خم طریق عشق و مستی است              یکی از  بهترین اســـرار  هستی است

غدیر  خم   فقط   یک   ماجـرا   نیست              پیـام    کربلا    از    آن    جدا    نیست

غدیر  خم    رســالت    را    بهــا    داد              تلاش      انبیا      را      محتـوا      داد

غدیر  خم ،   صــراط   مستقیم   است              شمیم عشق، تنهـا  این شـمیم است

علی    را    یـار    احمد    گــر    بدانم              نویسم   یــا   علی ،   احــمد   بخوانم

خدایــا    از     علی     دورم    مگردان              سمک   هستم ،  غلام   شـاه  مـردان

 

عید غدیر بر پیروان حضرت مولی الموحدین (علیه آلاف التحیة والثنا) تبریک و تهنیت باد.

به امید ظهور فرزند برومندش و پایان شب سیاه.

اللهم عجل فی فرج مولانا و مقتدانا، حجة بن الحسن (روحی لتراب مقدمه فدا).

 

روز واقعه ...

برای طاهای عزیز ...

        کسی که مثل هیچ کس نیست ...

 

سلام   گویم   و   در   دل   طمع  ندارم  من              به  غیر  صدق  و  صفـا   تحفه‌ای  نیارم  من

اگر   مرا   به   صفایت   ز   درد  مـن  پرسی              بگویمت   کــه   ندیدم،  جفا    ز   یارم   من

سئوال اهل می از من، جواب درد من است              عجب   ز   کار   جهانم  ،   گناه  کارم   من؟

ز   روز   واقعه  مـــا  را  گناه  غیر  تو  نیست              قسم  به  نام  حقیقت ،  که  رستگارم  من

گرم   جهان   به   ملامت   مــرا  به   یاد  آرد              به   غیر   جام  شـرابم ،   به  یـاد  نآرم  من

کتاب  و  دفتر  و درسـم  چه  داند از غـم من              مــگر  هـمان  خـم  ابرو ،  که  یـاد  دارم  من

اگر  قـلم   بتواند   نــگارد   از   غــم   و   درد

بگویمش  ســمکی   بی‌دل   و  قــرارم   من

 

شوق وصال

به   فـدای   راه   جـانـان ،   دل   مـهربـان   یـاران       بشـد   و   خـبر   نیامـد ،   ز   وفــــای  روزگـــاران

عجبم  ز  کـار  هـستی ،  ز  سـرای  مِی‌پرستی       همگان  خوشند  و  خرّم ، نه کسی ز باده‌خواران

شب عشق ما سحر شد، شُبهات و درد سر شد       همه   بی‌خبر   خـبر  شد  ،   ز   میان  بی‌قـراران

شعله  از  درد  چه  گوید ، بـه جز از نـوای مستی       به  جز  از  سـرای خشکی، که شـد آشـنای باران

هـمـه  شب  به  شــوق  آیـم ،  برِ  بـام  دیدگـانت       مــگرم  بـه  لـطف  گویی ،  ز  وصـال  و  از  بهـاران

تـو  ز  بس  دردپذیری ،  که  شـویم  جـمله  خــرّم       چــه  بمـانیّ  و  ببــاری ، چــه  گـذاریّ  و   نبــاران

تـو شهی سمک غلامـت، تو مهی و مـن به دامت

کـه بـه  شـوق  روی مــاهت ، شـدم  از  نمازداران

 

مثنویِ دوم

ای به نای ما نوا از نور تو
          در زمین و آسمان‌ها، نیک و بد
                    جملگی مسطور تو
ای به نامت قوم دل‌ها بی‌قرار
          لطف و مهرت، کین و خشمت
                    عاشقان را افتخار
فهم و وهم از درک تو چون طفل، بی‌پایند
          واصفانت در نگارت
                    جملگی‌شان بر عبث پایند

از نیِ حقی حکایت می‌شنو
          از تب و تاب جهان، از گیر و بند عشق
                    از سکوت شب به هنگام تپش در چاه خون
                              از وضوی عشق و مجنون
          بس حکایت می‌شنو

نای ما و مولوی را، آتش حق داد نا
          پس به خود آییم، شاید
                    در توانیم از عدم جَستن به سوی منتها
          بر جهیم از خویش، شاید
                    دیده‌هامان نور جان را
                              نور عشق جانِ جان را
                                                  بلکه دریابد

دردی است در دل ما ...

دردی  است  در  دل  ما،  معشوق  دلربا  را        مستی است در سر ما، زان آب خوش گوارا

یـارا   نسیم   بـویت ،   پیمانه   و   سـبویت        قربان خـاک  کویت، کشته  است جـان ما را

دیوانـه   رخ   تـو  ،   جمعیتی   است  جـانـا        آن  زلف  در  هم  تو، جمعی  است  انزوا  را

انصاف  کن  که  ما  را،  از  جان  جفا نمودی        ای  کاش  روزکی  هم،  نیکی  کنی  جفا را

از  جــور تـو  چه نــالم ، کز جــور  آن  رقـیبم        گشـتم  خـمار  مـهرت،  عهدی  نمـا  وفـا  را

دانـش   مـرا   چـه   بـاشـد،   دولتگـه   تـمنا        یـارا   طبابتی   کـن ،  این   درد  بــی دوا  را

نی نـامه  و  نـوا هـا ،  وین  پرده  و  هـوا هـا        خامـوش  مـانده  اینجـا،  نـوری  بـده  نـوا  را

آتش  زدم  سمک  را،  در  راهت  ای  نگارم

سوزانده‌ام  به  راهت،  این  نام  مصطفی را

 

بی تو به سر نمی‌شود ...

این شب سوت و کور من، هیچ سحر نمی‌شود        لحظـه‌ای از خیـال من ، بی تـو به سـر نمی‌شود

ای  هـمه  جـهان  مـن ، ظـاهـر مـن، نهـان مـن        ای دل و دل ستان من ، بی تـو به سـر نمی‌شود

بی سـر  و  سـامـان تـو ام، در پی عـنوان تـو ام        مـن  همـگی آن تـو ام، بی تـو به سـر نمی‌شود

نـذر  تـویی، ادا تـویی ، شـور  تـویی، نـوا تـویی        درد  تـویی، دوا تـویی ، بی تـو به سـر نمی‌شود

صـاحب  اخـتیار  مـن، ای  تـو  مـه  و  نگـار  مـن        شور  من  و  قرار  من، بی تـو به سـر نمی‌شود

قــافله  ســالار   تـویی ، نـور  تـویی، نـار  تـویی        شـافی بیـمـار تـویـی ، بی تـو به سـر نمی‌شود

هـست سمـک گـدای تـو ، عـاشـق بی‌ریـای تو

گر  نبـود  صفـای  تــو ، بی تـو به سـر نمی‌شود

 

بشنو از نی ...

بشـنو از نی چـون حـکـایت می کــند        کـز  جـدایی هـا   شـکـایت  می کــند

حضـرت  حـق،  شـاهـد  دردم  تــویی        گـرمـی  این   سـینه  ســردم  تــویی

از   تــو   بـاشد   مـبدا   درمــان   مــا        چـون تــو هستی مقصد ایمــان   مــا

مـثنوی  شـرح  غـمی  پنهانی  است        آن چه من می دانم و می دانی است

مـن    رفـیق    حـسرت    دیـدار   تــو        لـحظه ای   فـارغ   نی ام  از  کـار  تــو

یـار  من  باش  و  غـم  و  غمخوار  من        روشــنی   بـخش   دل   و   افـکار  من

حـضرت حق، هر چه دارم از تو هست        از  زمـین  و  آسـمـان،  بـالا  و  پـست

ای   فـدایت   سـاقی   و   میـخـانه ام        مـن   به   مــاه   روی   تو   دیـوانـه ام

خویش  را  بشکسـتم  از   پــروای  تو        حـکم    ابـراهیمی ام ،    ســارای  تو

هـر  چـه  گـویم  نیست  پـایـان  کـلام        پس   سخن   کـوتـاه  باید ،  والسـلام

 

امشب

امشب را خوب به یاد خواهم داشت، چون امشب تنها شبی است که، آن چه را که در رویاهای خود می پروردم، نوشتم. حرف هایی از جنس التماس، حرف هایی هم رنگ ترس. این ها را فقط تو شنیده ای و فقط تو. اما نمی دانم چرا مشتاقم. مشتاقم تا وقتی که جان دارم، باز هم همان حرف ها را تکرار کنم.

 

در   دل   رویایی ام  امشب  هوا  و  یاد  توست        این  پر  بی وزن  هر  دم  در  مسیر  باد  توست

در  جـهان  تـا  کِی  رفیق  جُـرم  بودن  ای  عزیز        این  هـمه  بیدادیِ  مـن،  منتظر  بر  داد  توست

غم  مرا  بهتر  ز  شـادی  رو  نمودی  گـوش  دار        گر چه غم داریم لیکن، جمله دل ها شاد توست

دیر  وقتست  و  نمی دانم  به  کِی خواهد رسید        این  همه  ناله  ز  دردم،  که  به سوی واد توست

شیرهـا  آید  به  دامت ،  همـچو  مرغانی  ضعیف        این  هـمه  اعجـاز  تـو  از  حلقه  آن  صاد  توست

زنگ  ما  چـون  نـور  را  از  روی  تو  برچـید،  رفـت        شکر  چون  این  زرد  رنگم، جمله از امداد توست

کاش  می کردی  سمک را لطفی و سر می زدی

سوی  شهری  از  صفا  که، جمله از ایجاد توست

 

 

مطلب جان ها

ای   درد   و   دوا   از   تـو،  ای   دادرس  غــایی        ای  شـور  و  نـوا  از  تـو،  تـو  مطلب  جــان هایی

شــادم  هــمه  در  عــالم،  تا  جـمله  بــگویندم        مـن    منتـظرم    یـارا ،    بـا    حـالت    شـیدایی

لـطفت  هـمه  عـالم  را،  چـون  نـور بگردیدست        حـق  است  اگـر  گـویم،  بـی  مثلی  و  یکتــایی

ای  مــاه  شب  تـاریک،  ای  کشـتی طـوفان هـا        جــانـم  بـه  فـدای  تـو،  هـر  لحظه  و  هـر جـایی

تــو    پــــادشه    دادی   ،    ای    مـژده    آزادی        هیچــیم   در   این  عــالم،  گــر  لطف  نفرمــایی

خورشید وجودت گر، چندی است که پنهان است        روشـن   بـود   از   نـورت،   ایـن   گـنبد  مـینایی

این  را  نه  فقط  حـافظ،  گوید،  همه  می گـویند        "دل بـی تو به جـان آمد، وقت است کـه بـاز آیی"

تـو   مـهدی   مـوعـودی،   بــحر  کــرم  و  جــودی

بخـشـای  سمک  را  نـیز،  یک  ذره  شـکیبـایی