تبليغاتX
... و امّا تو - خونه‌ای از ستاره ها ...

امشب  می‌خوام   بگم   برات ،  از   خونه‌ی   پر  ستاره                                          

                                           وقتی   بهش   فک   می‌کنم ،  بارون  چشمام  می‌باره

یکی   از   اون   ستاره‌ها   ،   عطر   گل   یاس   می‌داد                                          

                                           بــهترین   زن‌هــا   کیــه؟   فــاطمه   رو   یــادت   میـــاد؟

مرد   خونه   یه   مردی   بود  ،   که   مـولای  مـردا  اونه                                          

                                           بــدون   اون   مـردونـگی  ،   بــدون   مـعنـی   مـی‌مـونه

مثـل  دو  تــا  دسـته‌ی گـل ، دو  تــا  پـسر  داشتن اونــا                                          

                                           دو تــا   گــل   ســرسبد   و ،   ســــرور   کــلّ   جــــوونــا

پیغمبــر خــدام  اگــه ، می‌خــواس بــره تــو ایــن خــونــه                                          

                                           اجــازه می‌گـــرف، می‌گـــفت : وظیفـــه‌ی یــه مهمــونــه

مســکین بیــاد، یتیم بیــاد، اسیــر بیــاد، هــر کــی بیـاد                                          

                                           حــاجتــشــون رو مــی‌دونــم، اهــل خــونـه حتما می‌داد

پیغمبــر خــدا   کـــه  رفــت ،  تنهـــا  شــدن  ستــاره‌هــا                                          

                                           میـــون    ملـتی    عجـیب   ،    میـــون    سنگــواره‌هــا

زود  یــادشــون  رفــت  کــه  یــــاس ،  یـــادگــار  پیمبــره                                          

                                           هـــر کــی با اون بــدی کنــه ، خـشم خــدا رو مــی‌خــره

اون  دری  کــــه  پیـــامبـــر ،  بــاز  مــی‌کنــه  بــا  اجــازه                                          

                                           پشــت درش شیطــون میـــاد، یه تــلّ هیــزم می‌ســازه

یــاس هـم مـی‌ره پیش بـابـاش، تنها می‌شه مـرد خونه                                          

                                           میـــون  اون  هـــمه  بـــدی ،  تنهـــای  تنهـــا  می‌مــونه

می‌ســازه دریــا تــوی چــاه ، دریــایــی از تنهـایی‌هـاش                                          

                                           می‌نــاله  از  زمــونه و ، نــــامــردی‌هــاش و بــدی‌هــاش

غـریب‌تــر   از   مــولای   مــا ،  فـقط  خـــــود  مــولامـونه                                          

                                           هـــر کــی شــنیده مــی‌دونه، غمـش دلـو مــی‌سـوزونه

یــه  روز  ســحر  شنیده  شـد ،  که  داد  زدن  آسـمونــا                                          

                                           کـه  بـو‌تـراب  کشته  شـده ،  خـراب  شده  رکـن  هُـدی

امـــا   یکــی   نبــود   بـگـه ،   گنــاه   ایــن  مـــرد  چیه؟                                          

                                           می‌گم : علی مرد خداست، می‌گن : علی؟ علی کیه؟

مولای مـــا رفـــت و بـــازم ، دســــته گـــلا تنهـــا شـــدن                                          

                                           یتیمــــای  کــــوفه  هــمه،  دوبــــاره  بی بـــابـــا  شــدن

یــکی  از  اون  دســته  گــلا، کـه بــوی پیغمبــرو داشــت                                          

                                           پـــا جـــای پـــای پـــدرش ، مـــولای مــردا مــی‌گــذاشت

یــه عـــده نـــامرد دیگـــه ، پشــت یــه زن قــایــم شــدن                                          

                                           زهــــر دادن بــــه دستــه گــــل، جنــازه‌شــو سنــگ زدن

اون یــــکی دسته گــــل اومــد، تنهــای تنهــا شــده بــود                                          

                                           از اون ستــاره‌هــا کــسی ، غیـر خــودش نمــونــده بــود

مــونــده  تــوی  دنیــا فقــط ، یــه خــواهــر مــهربــونــش                                          

                                           یک  دادش  بــاغیرتش ،  که  جون  می‌کرد  به  قربونش

همــون  بــدا  بــازم  بــودن  ،  همــون  بــدای  بــی‌حیــا                                          

                                           اون  آدمــای  بی‌وفــا ، نــه دینــی  داشتــن ،  نــه  خــدا

گفــت بهــشون : حـدّ اقــل ، دیــن نداریــن، مـرد باشین                                          

                                           حیـــا  کنـین  تشنــه‌مــونــه ، یــه ذره آب بــه مــا بـــدین

گــوش اونــا کــر شــده بــود ، حــرف حقــو نمی‌شنیــدن                                          

                                           چشمــاشــونــو بستــه بــودن، هیچ چیزی رو نمی‌دیدن

آب نــدادن  بــه دستــه گــل ، کــشتنش و ســر بــریــدن                                          

                                           دســت بــه یکی کــردن اونــا، خــورشیـدو پایین کشیدن

امــا  بــازم  یکی  نبــود ،  بگــــه  گنــــاهشــون  چیـــه؟                                          

                                           عــلی کیــه؟ زهــرا کیــه؟ حــسن کیـه؟ حــسین کیـــه؟

 

 


انّ الله و ملائکته یصلّون علی النّبی. یا ایّها الّذین آمنو صلّوا علیه و سلّموا تسلیما.

درود خدا بر پیامبر رحمت و خاندان پاکش و لعن و نفرین ابدی بر دشمنان‌شان.

التماس دعا

 

+ مصطفی | دوشنبه نهم بهمن 1385 - ساعت 19:38 | موضوع : شعر فارسی |