امشب

امشب را خوب به یاد خواهم داشت، چون امشب تنها شبی است که، آن چه را که در رویاهای خود می پروردم، نوشتم. حرف هایی از جنس التماس، حرف هایی هم رنگ ترس. این ها را فقط تو شنیده ای و فقط تو. اما نمی دانم چرا مشتاقم. مشتاقم تا وقتی که جان دارم، باز هم همان حرف ها را تکرار کنم.

 

در   دل   رویایی ام  امشب  هوا  و  یاد  توست        این  پر  بی وزن  هر  دم  در  مسیر  باد  توست

در  جـهان  تـا  کِی  رفیق  جُـرم  بودن  ای  عزیز        این  هـمه  بیدادیِ  مـن،  منتظر  بر  داد  توست

غم  مرا  بهتر  ز  شـادی  رو  نمودی  گـوش  دار        گر چه غم داریم لیکن، جمله دل ها شاد توست

دیر  وقتست  و  نمی دانم  به  کِی خواهد رسید        این  همه  ناله  ز  دردم،  که  به سوی واد توست

شیرهـا  آید  به  دامت ،  همـچو  مرغانی  ضعیف        این  هـمه  اعجـاز  تـو  از  حلقه  آن  صاد  توست

زنگ  ما  چـون  نـور  را  از  روی  تو  برچـید،  رفـت        شکر  چون  این  زرد  رنگم، جمله از امداد توست

کاش  می کردی  سمک را لطفی و سر می زدی

سوی  شهری  از  صفا  که، جمله از ایجاد توست